ओ ! सिक्किम
–बिर्खे अन्जान

म नेपाल
पछ्याएर पूरानो पाइतलाको डोब
टेक्दै–टेक्दै आएको छु इतिहासको पुरानो पाना

मुटु भक्कानिनु पहिले
स्पर्श गरेर रगतको टाटो सँग
अँगालो हाले पनि
रोकिएन मुटु भक्कानिन
सम्झेर शायद बलिदानको कथा

सिक्किम तिमीले लगाएर इलेजर
कहाँ मेटिन्छ रु मेरो पुर्खाले रगतै– रगतले लेखेको स्वाभिमानको कथा

हो सिक्किम
म नेपाल मानचित्रमा खुम्चिए पनि
मेरो मुटुमा
देशको नक्शा खुम्चिएको छैन
मनको ढोका उघारेर हेर्नू
शरिरको अङ्गअङ्गमा
अनुवाद भएका छन्
सङ्घर्षले भरिएको टिष्टाको कहानी

हेर्नुस् नियालेर यी पहाडहरूमा
स्वाभिमानको रक्तिम फूल अझै फुलिरहेकै छ

कतै सुरक्षित छन् भने कोतघरमा–खुकुरी र तरवार र एक नाले बन्दुक
खिया लागे पनि
अझै पनि ती धारहरूमा
अस्तित्व–आत्मियताको रङ्ग मेटिएको छैन

ढाकर बोकेर
जिन्दगी नामको खच्चरहरूले
यो सिक्किमको पहरा नफोरेको भए
शानदार यो चौबाटोमा
कहाँ उभिन सक्थे गान्धी पनि निशङ्कोच ठिङ्ग

ओ ! सिक्किम
मेरो टिष्टा तिम्रै इसाराले
बिवश कठपुतली नाच्नु परे पनि
कबै इस्पातको धारहरूले
सौहाद्रताको नेपाली मुटु बदल्न सक्ने छैनौं
उराल्नै परे पनि बिद्रोहको नारा
कहाँ मेटिन्छ ? ममता र स्नेहको हिमाल

म बुद्धलाई साक्षी राखेर
भन्छु– हिटलर बोकेर आँखाहरूमा
क्रोध पोख्न सक्दिन गुराँससँग

हो म नेपाल
छातिमा भक्ति थापा सगर्व बोकेर
इतिहासको किनारै किनार
हेर्दै छु यी पहाडहरूमा
नेपाली हुनुको सगर्व गौरव

सिक्किम तिमीसँग प्रश्न छ मेरो
किन ठडिएन कुनै चौबाटोमा
मेरो भक्ति थापाको सालिक
किन रोपिएन यी पहाडहरूमा अमर सिहको बलिदानको बिरुवा

मेट्न खोजे पनि इतिहास
कहाँ मेटिन्छ सङ्गिनहरूले
उठाएर धुलो एक पटक सुगी हेर
अझै पनि अस्तित्व अलापेर
यी माटोहरू गाइरहेछन्–राष्ट्रियताको मीठो गीत ।